innuo, innuere, innui, innutus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

nod or beckon (to);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1innuoinnuimus
2innuisinnuitis
3innuitinnuunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinnuere
activeperfectinnuisse
passivepresentinnui

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
innue
innuite
future
PersonSingularPlural
2
innuito
innuitote
3
innuito
innuunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
innuere
innuimini
future
PersonSingularPlural
2
innuitor
—
3
innuitor
innuuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
innutus
innuti
Gen.
innuti
innutorum
Dat.
innuto
—
Acc.
innutum
innutos
Voc.
innute
innuti
Abl.
innuto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
innuta
innutae
Gen.
innutae
innutarum
Dat.
innutae
—
Acc.
innutam
innutas
Voc.
innuta
innutae
Abl.
innuta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
innutum
innuta
Gen.
innuti
innutorum
Dat.
innuto
—
Acc.
innutum
innuta
Voc.
innutum
innuta
Abl.
innuto
—

Supines

accusative: innutum; ablative: innutu

Examples

No examples found.