infimo, infimare, infimavi, infimatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Lesser

bring down to the lowest level; weaken, enfeeble; refute, invalidate, annul;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1infimoinfimamus
2infimasinfimatis
3infimatinfimant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinfimare
activeperfectinfimavisse
passivepresentinfimari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
infima
infimate
future
PersonSingularPlural
2
infimato
infimatote
3
infimato
infimanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
infimare
infimamini
future
PersonSingularPlural
2
infimator
—
3
infimator
infimantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
infimatus
infimati
Gen.
infimati
infimatorum
Dat.
infimato
—
Acc.
infimatum
infimatos
Voc.
infimate
infimati
Abl.
infimato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
infimata
infimatae
Gen.
infimatae
infimatarum
Dat.
infimatae
—
Acc.
infimatam
infimatas
Voc.
infimata
infimatae
Abl.
infimata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
infimatum
infimata
Gen.
infimati
infimatorum
Dat.
infimato
—
Acc.
infimatum
infimata
Voc.
infimatum
infimata
Abl.
infimato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
infimandus
—
Gen.
infimandi
—
Dat.
infimando
—
Acc.
infimandum
—
Voc.
infimande
—
Abl.
infimando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
infimanda
—
Gen.
infimandae
—
Dat.
infimandae
—
Acc.
infimandam
—
Voc.
infimanda
—
Abl.
infimanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
infimandum
—
Gen.
infimandi
—
Dat.
infimando
—
Acc.
infimandum
—
Voc.
infimandum
—
Abl.
infimando
—

Supines

accusative: infimatum; ablative: infimatu