inaro, inarare, inaravi, inaratus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Lewis & Short

plow in; cultivate;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1inaroinaramus
2inarasinaratis
3inaratinarant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentinarare
activeperfectinaravisse
passivepresentinarari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
inara
inarate
future
PersonSingularPlural
2
inarato
inaratote
3
inarato
inaranto

passive

present
PersonSingularPlural
2
inarare
inaramini
future
PersonSingularPlural
2
inarator
—
3
inarator
inarantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
inaratus
inarati
Gen.
inarati
inaratorum
Dat.
inarato
—
Acc.
inaratum
inaratos
Voc.
inarate
inarati
Abl.
inarato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
inarata
inaratae
Gen.
inaratae
inaratarum
Dat.
inaratae
—
Acc.
inaratam
inaratas
Voc.
inarata
inaratae
Abl.
inarata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
inaratum
inarata
Gen.
inarati
inaratorum
Dat.
inarato
—
Acc.
inaratum
inarata
Voc.
inaratum
inarata
Abl.
inarato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
inarandus
—
Gen.
inarandi
—
Dat.
inarando
—
Acc.
inarandum
—
Voc.
inarande
—
Abl.
inarando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
inaranda
—
Gen.
inarandae
—
Dat.
inarandae
—
Acc.
inarandam
—
Voc.
inaranda
—
Abl.
inaranda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
inarandum
—
Gen.
inarandi
—
Dat.
inarando
—
Acc.
inarandum
—
Voc.
inarandum
—
Abl.
inarando
—

Supines

accusative: inaratum; ablative: inaratu

Examples

No examples found.