imperito, imperitare, imperitavi, imperitatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Lesser

command, govern;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1imperitoimperitamus
2imperitasimperitatis
3imperitatimperitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentimperitare
activeperfectimperitavisse
passivepresentimperitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
imperita
imperitate
future
PersonSingularPlural
2
imperitato
imperitatote
3
imperitato
imperitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
imperitare
imperitamini
future
PersonSingularPlural
2
imperitator
—
3
imperitator
imperitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
imperitatus
imperitati
Gen.
imperitati
imperitatorum
Dat.
imperitato
—
Acc.
imperitatum
imperitatos
Voc.
imperitate
imperitati
Abl.
imperitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
imperitata
imperitatae
Gen.
imperitatae
imperitatarum
Dat.
imperitatae
—
Acc.
imperitatam
imperitatas
Voc.
imperitata
imperitatae
Abl.
imperitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
imperitatum
imperitata
Gen.
imperitati
imperitatorum
Dat.
imperitato
—
Acc.
imperitatum
imperitata
Voc.
imperitatum
imperitata
Abl.
imperitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
imperitandus
—
Gen.
imperitandi
—
Dat.
imperitando
—
Acc.
imperitandum
—
Voc.
imperitande
—
Abl.
imperitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
imperitanda
—
Gen.
imperitandae
—
Dat.
imperitandae
—
Acc.
imperitandam
—
Voc.
imperitanda
—
Abl.
imperitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
imperitandum
—
Gen.
imperitandi
—
Dat.
imperitando
—
Acc.
imperitandum
—
Voc.
imperitandum
—
Abl.
imperitando
—

Supines

accusative: imperitatum; ablative: imperitatu