honestor, honestari, honestatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Stelten (Ecclesiastical Latin)
Age:
Medieval

be earnest/serious/grave;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1honestorhonestamur
2honestarishonestamini
3honestaturhonestantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresenthonestari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
honestare
honestamini
future
PersonSingularPlural
2
honestator
—
3
honestator
honestantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
honestatus
honestati
Gen.
honestati
honestatorum
Dat.
honestato
—
Acc.
honestatum
honestatos
Voc.
honestate
honestati
Abl.
honestato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
honestata
honestatae
Gen.
honestatae
honestatarum
Dat.
honestatae
—
Acc.
honestatam
honestatas
Voc.
honestata
honestatae
Abl.
honestata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
honestatum
honestata
Gen.
honestati
honestatorum
Dat.
honestato
—
Acc.
honestatum
honestata
Voc.
honestatum
honestata
Abl.
honestato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
honestandus
—
Gen.
honestandi
—
Dat.
honestando
—
Acc.
honestandum
—
Voc.
honestande
—
Abl.
honestando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
honestanda
—
Gen.
honestandae
—
Dat.
honestandae
—
Acc.
honestandam
—
Voc.
honestanda
—
Abl.
honestanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
honestandum
—
Gen.
honestandi
—
Dat.
honestando
—
Acc.
honestandum
—
Voc.
honestandum
—
Abl.
honestando
—

Supines

accusative: honestatum; ablative: honestatu

Examples

No examples found.