frustro, frustrare, frustravi, frustratus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

disappoint, frustrate, deceive (w/false hope); escape/elude; baffle/evade; fail;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1frustrofrustramus
2frustrasfrustratis
3frustratfrustrant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentfrustrare
activeperfectfrustravisse
passivepresentfrustrari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
frustra
frustrate
future
PersonSingularPlural
2
frustrato
frustratote
3
frustrato
frustranto

passive

present
PersonSingularPlural
2
frustrare
frustramini
future
PersonSingularPlural
2
frustrator
—
3
frustrator
frustrantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
frustratus
frustrati
Gen.
frustrati
frustratorum
Dat.
frustrato
—
Acc.
frustratum
frustratos
Voc.
frustrate
frustrati
Abl.
frustrato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
frustrata
frustratae
Gen.
frustratae
frustratarum
Dat.
frustratae
—
Acc.
frustratam
frustratas
Voc.
frustrata
frustratae
Abl.
frustrata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
frustratum
frustrata
Gen.
frustrati
frustratorum
Dat.
frustrato
—
Acc.
frustratum
frustrata
Voc.
frustratum
frustrata
Abl.
frustrato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
frustrandus
—
Gen.
frustrandi
—
Dat.
frustrando
—
Acc.
frustrandum
—
Voc.
frustrande
—
Abl.
frustrando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
frustranda
—
Gen.
frustrandae
—
Dat.
frustrandae
—
Acc.
frustrandam
—
Voc.
frustranda
—
Abl.
frustranda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
frustrandum
—
Gen.
frustrandi
—
Dat.
frustrando
—
Acc.
frustrandum
—
Voc.
frustrandum
—
Abl.
frustrando
—

Supines

accusative: frustratum; ablative: frustratu

Examples

No examples found.