emano, emanare, emanavi, emanatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Lesser

flow out; arise, emanate from, become known;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1emanoemanamus
2emanasemanatis
3emanatemanant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentemanare
activeperfectemanavisse
passivepresentemanari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
emana
emanate
future
PersonSingularPlural
2
emanato
emanatote
3
emanato
emananto

passive

present
PersonSingularPlural
2
emanare
emanamini
future
PersonSingularPlural
2
emanator
—
3
emanator
emanantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
emanatus
emanati
Gen.
emanati
emanatorum
Dat.
emanato
—
Acc.
emanatum
emanatos
Voc.
emanate
emanati
Abl.
emanato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
emanata
emanatae
Gen.
emanatae
emanatarum
Dat.
emanatae
—
Acc.
emanatam
emanatas
Voc.
emanata
emanatae
Abl.
emanata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
emanatum
emanata
Gen.
emanati
emanatorum
Dat.
emanato
—
Acc.
emanatum
emanata
Voc.
emanatum
emanata
Abl.
emanato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
emanandus
—
Gen.
emanandi
—
Dat.
emanando
—
Acc.
emanandum
—
Voc.
emanande
—
Abl.
emanando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
emananda
—
Gen.
emanandae
—
Dat.
emanandae
—
Acc.
emanandam
—
Voc.
emananda
—
Abl.
emananda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
emanandum
—
Gen.
emanandi
—
Dat.
emanando
—
Acc.
emanandum
—
Voc.
emanandum
—
Abl.
emanando
—

Supines

accusative: emanatum; ablative: emanatu

Examples

No examples found.