duello, duellare, duellavi, duellatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Stelten (Ecclesiastical Latin)
Age:
Medieval

duel;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1duelloduellamus
2duellasduellatis
3duellatduellant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentduellare
activeperfectduellavisse
passivepresentduellari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
duella
duellate
future
PersonSingularPlural
2
duellato
duellatote
3
duellato
duellanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
duellare
duellamini
future
PersonSingularPlural
2
duellator
—
3
duellator
duellantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
duellatus
duellati
Gen.
duellati
duellatorum
Dat.
duellato
—
Acc.
duellatum
duellatos
Voc.
duellate
duellati
Abl.
duellato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
duellata
duellatae
Gen.
duellatae
duellatarum
Dat.
duellatae
—
Acc.
duellatam
duellatas
Voc.
duellata
duellatae
Abl.
duellata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
duellatum
duellata
Gen.
duellati
duellatorum
Dat.
duellato
—
Acc.
duellatum
duellata
Voc.
duellatum
duellata
Abl.
duellato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
duellandus
—
Gen.
duellandi
—
Dat.
duellando
—
Acc.
duellandum
—
Voc.
duellande
—
Abl.
duellando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
duellanda
—
Gen.
duellandae
—
Dat.
duellandae
—
Acc.
duellandam
—
Voc.
duellanda
—
Abl.
duellanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
duellandum
—
Gen.
duellandi
—
Dat.
duellando
—
Acc.
duellandum
—
Voc.
duellandum
—
Abl.
duellando
—

Supines

accusative: duellatum; ablative: duellatu