distimulo, distimulare, distimulavi, distimulatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late

goad hard/on; stimulate (L+S);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1distimulodistimulamus
2distimulasdistimulatis
3distimulatdistimulant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdistimulare
activeperfectdistimulavisse
passivepresentdistimulari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
distimula
distimulate
future
PersonSingularPlural
2
distimulato
distimulatote
3
distimulato
distimulanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
distimulare
distimulamini
future
PersonSingularPlural
2
distimulator
—
3
distimulator
distimulantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
distimulatus
distimulati
Gen.
distimulati
distimulatorum
Dat.
distimulato
—
Acc.
distimulatum
distimulatos
Voc.
distimulate
distimulati
Abl.
distimulato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
distimulata
distimulatae
Gen.
distimulatae
distimulatarum
Dat.
distimulatae
—
Acc.
distimulatam
distimulatas
Voc.
distimulata
distimulatae
Abl.
distimulata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
distimulatum
distimulata
Gen.
distimulati
distimulatorum
Dat.
distimulato
—
Acc.
distimulatum
distimulata
Voc.
distimulatum
distimulata
Abl.
distimulato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
distimulandus
—
Gen.
distimulandi
—
Dat.
distimulando
—
Acc.
distimulandum
—
Voc.
distimulande
—
Abl.
distimulando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
distimulanda
—
Gen.
distimulandae
—
Dat.
distimulandae
—
Acc.
distimulandam
—
Voc.
distimulanda
—
Abl.
distimulanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
distimulandum
—
Gen.
distimulandi
—
Dat.
distimulando
—
Acc.
distimulandum
—
Voc.
distimulandum
—
Abl.
distimulando
—

Supines

accusative: distimulatum; ablative: distimulatu

Examples

No examples found.