dissimulo, dissimulare, dissimulavi, dissimulatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Frequent

conceal, dissemble, disguise, hide; ignore;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dissimulodissimulamus
2dissimulasdissimulatis
3dissimulatdissimulant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdissimulare
activeperfectdissimulavisse
passivepresentdissimulari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
dissimula
dissimulate
future
PersonSingularPlural
2
dissimulato
dissimulatote
3
dissimulato
dissimulanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
dissimulare
dissimulamini
future
PersonSingularPlural
2
dissimulator
—
3
dissimulator
dissimulantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dissimulatus
dissimulati
Gen.
dissimulati
dissimulatorum
Dat.
dissimulato
—
Acc.
dissimulatum
dissimulatos
Voc.
dissimulate
dissimulati
Abl.
dissimulato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dissimulata
dissimulatae
Gen.
dissimulatae
dissimulatarum
Dat.
dissimulatae
—
Acc.
dissimulatam
dissimulatas
Voc.
dissimulata
dissimulatae
Abl.
dissimulata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dissimulatum
dissimulata
Gen.
dissimulati
dissimulatorum
Dat.
dissimulato
—
Acc.
dissimulatum
dissimulata
Voc.
dissimulatum
dissimulata
Abl.
dissimulato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
dissimulandus
—
Gen.
dissimulandi
—
Dat.
dissimulando
—
Acc.
dissimulandum
—
Voc.
dissimulande
—
Abl.
dissimulando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
dissimulanda
—
Gen.
dissimulandae
—
Dat.
dissimulandae
—
Acc.
dissimulandam
—
Voc.
dissimulanda
—
Abl.
dissimulanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
dissimulandum
—
Gen.
dissimulandi
—
Dat.
dissimulando
—
Acc.
dissimulandum
—
Voc.
dissimulandum
—
Abl.
dissimulando
—

Supines

accusative: dissimulatum; ablative: dissimulatu