disrationo, disrationare, disrationavi, disrationatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Bracton
Age:
Medieval
Field:
Government

deraign; put into disorder; disarrange; be discharged from order (eccles.);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1disrationodisrationamus
2disrationasdisrationatis
3disrationatdisrationant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdisrationare
activeperfectdisrationavisse
passivepresentdisrationari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
disrationa
disrationate
future
PersonSingularPlural
2
disrationato
disrationatote
3
disrationato
disrationanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
disrationare
disrationamini
future
PersonSingularPlural
2
disrationator
—
3
disrationator
disrationantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
disrationatus
disrationati
Gen.
disrationati
disrationatorum
Dat.
disrationato
—
Acc.
disrationatum
disrationatos
Voc.
disrationate
disrationati
Abl.
disrationato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
disrationata
disrationatae
Gen.
disrationatae
disrationatarum
Dat.
disrationatae
—
Acc.
disrationatam
disrationatas
Voc.
disrationata
disrationatae
Abl.
disrationata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
disrationatum
disrationata
Gen.
disrationati
disrationatorum
Dat.
disrationato
—
Acc.
disrationatum
disrationata
Voc.
disrationatum
disrationata
Abl.
disrationato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
disrationandus
—
Gen.
disrationandi
—
Dat.
disrationando
—
Acc.
disrationandum
—
Voc.
disrationande
—
Abl.
disrationando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
disrationanda
—
Gen.
disrationandae
—
Dat.
disrationandae
—
Acc.
disrationandam
—
Voc.
disrationanda
—
Abl.
disrationanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
disrationandum
—
Gen.
disrationandi
—
Dat.
disrationando
—
Acc.
disrationandum
—
Voc.
disrationandum
—
Abl.
disrationando
—

Supines

accusative: disrationatum; ablative: disrationatu

Examples

No examples found.