dispungo, dispungere, dispunxi, dispunctus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Later

check-off (accounts); examine; balance (accounts);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dispungodispungimus
2dispungisdispungitis
3dispungitdispungunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdispungere
activeperfectdispunxisse
passivepresentdispungi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
dispunge
dispungite
future
PersonSingularPlural
2
dispungito
dispungitote
3
dispungito
dispungunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
dispungere
dispungimini
future
PersonSingularPlural
2
dispungitor
—
3
dispungitor
dispunguntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dispunctus
dispuncti
Gen.
dispuncti
dispunctorum
Dat.
dispuncto
—
Acc.
dispunctum
dispunctos
Voc.
dispuncte
dispuncti
Abl.
dispuncto
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dispuncta
dispunctae
Gen.
dispunctae
dispunctarum
Dat.
dispunctae
—
Acc.
dispunctam
dispunctas
Voc.
dispuncta
dispunctae
Abl.
dispuncta
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dispunctum
dispuncta
Gen.
dispuncti
dispunctorum
Dat.
dispuncto
—
Acc.
dispunctum
dispuncta
Voc.
dispunctum
dispuncta
Abl.
dispuncto
—

Supines

accusative: dispunctum; ablative: dispunctu

Examples

No examples found.