Skip to content

dispertior

dispertior, dispertiri, dispertitus sum

Verb · 3rd conjugation · Deponent

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

divide (up); distribute; assign; separate into lots/groups;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dispertiordispertimur
2dispertirisdispertimini
3dispertiturdispertiuntur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentdispertiri

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
dispertire
dispertimini
future
PersonSingularPlural
2
dispertitor
—
3
dispertitor
dispertiuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dispertitus
dispertiti
Gen.
dispertiti
dispertitorum
Dat.
dispertito
—
Acc.
dispertitum
dispertitos
Voc.
dispertite
dispertiti
Abl.
dispertito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dispertita
dispertitae
Gen.
dispertitae
dispertitarum
Dat.
dispertitae
—
Acc.
dispertitam
dispertitas
Voc.
dispertita
dispertitae
Abl.
dispertita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dispertitum
dispertita
Gen.
dispertiti
dispertitorum
Dat.
dispertito
—
Acc.
dispertitum
dispertita
Voc.
dispertitum
dispertita
Abl.
dispertito
—

Supines

accusative: dispertitum; ablative: dispertitu

Text excerpts

Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.

No examples found.