discumbo, discumbere, discubui, discubitus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Frequent

sit (to eat), recline at table; lie down; go to bed;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1discumbodiscumbimus
2discumbisdiscumbitis
3discumbitdiscumbunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdiscumbere
activeperfectdiscubuisse
passivepresentdiscumbi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
discumbe
discumbite
future
PersonSingularPlural
2
discumbito
discumbitote
3
discumbito
discumbunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
discumbere
discumbimini
future
PersonSingularPlural
2
discumbitor
—
3
discumbitor
discumbuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
discubitus
discubiti
Gen.
discubiti
discubitorum
Dat.
discubito
—
Acc.
discubitum
discubitos
Voc.
discubite
discubiti
Abl.
discubito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
discubita
discubitae
Gen.
discubitae
discubitarum
Dat.
discubitae
—
Acc.
discubitam
discubitas
Voc.
discubita
discubitae
Abl.
discubita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
discubitum
discubita
Gen.
discubiti
discubitorum
Dat.
discubito
—
Acc.
discubitum
discubita
Voc.
discubitum
discubita
Abl.
discubito
—

Supines

accusative: discubitum; ablative: discubitu

Examples

No examples found.