dimico, dimicare, dimicui, dimicatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)
Field:
Military

fight, battle; struggle/contend/strive; brandish weapons; be in conflict/peril;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dimicodimicamus
2dimicasdimicatis
3dimicatdimicant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdimicare
activeperfectdimicuisse
passivepresentdimicari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
dimica
dimicate
future
PersonSingularPlural
2
dimicato
dimicatote
3
dimicato
dimicanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
dimicare
dimicamini
future
PersonSingularPlural
2
dimicator
—
3
dimicator
dimicantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dimicatus
dimicati
Gen.
dimicati
dimicatorum
Dat.
dimicato
—
Acc.
dimicatum
dimicatos
Voc.
dimicate
dimicati
Abl.
dimicato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dimicata
dimicatae
Gen.
dimicatae
dimicatarum
Dat.
dimicatae
—
Acc.
dimicatam
dimicatas
Voc.
dimicata
dimicatae
Abl.
dimicata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dimicatum
dimicata
Gen.
dimicati
dimicatorum
Dat.
dimicato
—
Acc.
dimicatum
dimicata
Voc.
dimicatum
dimicata
Abl.
dimicato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
dimicandus
—
Gen.
dimicandi
—
Dat.
dimicando
—
Acc.
dimicandum
—
Voc.
dimicande
—
Abl.
dimicando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
dimicanda
—
Gen.
dimicandae
—
Dat.
dimicandae
—
Acc.
dimicandam
—
Voc.
dimicanda
—
Abl.
dimicanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
dimicandum
—
Gen.
dimicandi
—
Dat.
dimicando
—
Acc.
dimicandum
—
Voc.
dimicandum
—
Abl.
dimicando
—

Supines

accusative: dimicatum; ablative: dimicatu

Examples

No examples found.