dignoro, dignorare, dignoravi, dignoratus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

distinguish; know apart, make distinction, separate;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dignorodignoramus
2dignorasdignoratis
3dignoratdignorant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdignorare
activeperfectdignoravisse
passivepresentdignorari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
dignora
dignorate
future
PersonSingularPlural
2
dignorato
dignoratote
3
dignorato
dignoranto

passive

present
PersonSingularPlural
2
dignorare
dignoramini
future
PersonSingularPlural
2
dignorator
—
3
dignorator
dignorantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dignoratus
dignorati
Gen.
dignorati
dignoratorum
Dat.
dignorato
—
Acc.
dignoratum
dignoratos
Voc.
dignorate
dignorati
Abl.
dignorato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dignorata
dignoratae
Gen.
dignoratae
dignoratarum
Dat.
dignoratae
—
Acc.
dignoratam
dignoratas
Voc.
dignorata
dignoratae
Abl.
dignorata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dignoratum
dignorata
Gen.
dignorati
dignoratorum
Dat.
dignorato
—
Acc.
dignoratum
dignorata
Voc.
dignoratum
dignorata
Abl.
dignorato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
dignorandus
—
Gen.
dignorandi
—
Dat.
dignorando
—
Acc.
dignorandum
—
Voc.
dignorande
—
Abl.
dignorando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
dignoranda
—
Gen.
dignorandae
—
Dat.
dignorandae
—
Acc.
dignorandam
—
Voc.
dignoranda
—
Abl.
dignoranda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
dignorandum
—
Gen.
dignorandi
—
Dat.
dignorando
—
Acc.
dignorandum
—
Voc.
dignorandum
—
Abl.
dignorando
—

Supines

accusative: dignoratum; ablative: dignoratu

Examples

No examples found.