dignor, dignari, dignatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

deem/consider/think worthy/becoming/deserving/fit (to); deign, condescend;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1dignordignamur
2dignarisdignamini
3dignaturdignantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentdignari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
dignare
dignamini
future
PersonSingularPlural
2
dignator
—
3
dignator
dignantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
dignatus
dignati
Gen.
dignati
dignatorum
Dat.
dignato
—
Acc.
dignatum
dignatos
Voc.
dignate
dignati
Abl.
dignato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
dignata
dignatae
Gen.
dignatae
dignatarum
Dat.
dignatae
—
Acc.
dignatam
dignatas
Voc.
dignata
dignatae
Abl.
dignata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
dignatum
dignata
Gen.
dignati
dignatorum
Dat.
dignato
—
Acc.
dignatum
dignata
Voc.
dignatum
dignata
Abl.
dignato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
dignandus
—
Gen.
dignandi
—
Dat.
dignando
—
Acc.
dignandum
—
Voc.
dignande
—
Abl.
dignando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
dignanda
—
Gen.
dignandae
—
Dat.
dignandae
—
Acc.
dignandam
—
Voc.
dignanda
—
Abl.
dignanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
dignandum
—
Gen.
dignandi
—
Dat.
dignando
—
Acc.
dignandum
—
Voc.
dignandum
—
Abl.
dignando
—

Supines

accusative: dignatum; ablative: dignatu