depugno, depugnare, depugnavi, depugnatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)
Field:
Military

fight hard/it out, do battle; fight against and kill (in arena); stop fighting;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1depugnodepugnamus
2depugnasdepugnatis
3depugnatdepugnant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdepugnare
activeperfectdepugnavisse
passivepresentdepugnari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
depugna
depugnate
future
PersonSingularPlural
2
depugnato
depugnatote
3
depugnato
depugnanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
depugnare
depugnamini
future
PersonSingularPlural
2
depugnator
—
3
depugnator
depugnantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
depugnatus
depugnati
Gen.
depugnati
depugnatorum
Dat.
depugnato
—
Acc.
depugnatum
depugnatos
Voc.
depugnate
depugnati
Abl.
depugnato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
depugnata
depugnatae
Gen.
depugnatae
depugnatarum
Dat.
depugnatae
—
Acc.
depugnatam
depugnatas
Voc.
depugnata
depugnatae
Abl.
depugnata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
depugnatum
depugnata
Gen.
depugnati
depugnatorum
Dat.
depugnato
—
Acc.
depugnatum
depugnata
Voc.
depugnatum
depugnata
Abl.
depugnato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
depugnandus
—
Gen.
depugnandi
—
Dat.
depugnando
—
Acc.
depugnandum
—
Voc.
depugnande
—
Abl.
depugnando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
depugnanda
—
Gen.
depugnandae
—
Dat.
depugnandae
—
Acc.
depugnandam
—
Voc.
depugnanda
—
Abl.
depugnanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
depugnandum
—
Gen.
depugnandi
—
Dat.
depugnando
—
Acc.
depugnandum
—
Voc.
depugnandum
—
Abl.
depugnando
—

Supines

accusative: depugnatum; ablative: depugnatu