decurionatus
decurionatus, decurionata, decurionatum
Adjective · 1st declension · comparison: positive
- Frequency:
- Uncommon
- Dictionary:
- Lewis & Short
- Age:
- Later
of a decurion;
Inflections
positive
masculine
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | decurionatus | decurionati |
| Gen. | decurionati | decurionatorum |
| Dat. | decurionato | — |
| Acc. | decurionatum | decurionatos |
| Voc. | decurionate | decurionati |
| Abl. | decurionato | — |
feminine
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | decurionata | decurionatae |
| Gen. | decurionatae | decurionatarum |
| Dat. | decurionatae | — |
| Acc. | decurionatam | decurionatas |
| Voc. | decurionata | decurionatae |
| Abl. | decurionata | — |
neuter
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | decurionatum | decurionata |
| Gen. | decurionati | decurionatorum |
| Dat. | decurionato | — |
| Acc. | decurionatum | decurionata |
| Voc. | decurionatum | decurionata |
| Abl. | decurionato | — |
Text excerpts
Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.
