damnifico, damnificare, damnificavi, damnificatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late
Field:
Religion

injure; fine;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1damnificodamnificamus
2damnificasdamnificatis
3damnificatdamnificant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentdamnificare
activeperfectdamnificavisse
passivepresentdamnificari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
damnifica
damnificate
future
PersonSingularPlural
2
damnificato
damnificatote
3
damnificato
damnificanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
damnificare
damnificamini
future
PersonSingularPlural
2
damnificator
—
3
damnificator
damnificantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
damnificatus
damnificati
Gen.
damnificati
damnificatorum
Dat.
damnificato
—
Acc.
damnificatum
damnificatos
Voc.
damnificate
damnificati
Abl.
damnificato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
damnificata
damnificatae
Gen.
damnificatae
damnificatarum
Dat.
damnificatae
—
Acc.
damnificatam
damnificatas
Voc.
damnificata
damnificatae
Abl.
damnificata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
damnificatum
damnificata
Gen.
damnificati
damnificatorum
Dat.
damnificato
—
Acc.
damnificatum
damnificata
Voc.
damnificatum
damnificata
Abl.
damnificato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
damnificandus
—
Gen.
damnificandi
—
Dat.
damnificando
—
Acc.
damnificandum
—
Voc.
damnificande
—
Abl.
damnificando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
damnificanda
—
Gen.
damnificandae
—
Dat.
damnificandae
—
Acc.
damnificandam
—
Voc.
damnificanda
—
Abl.
damnificanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
damnificandum
—
Gen.
damnificandi
—
Dat.
damnificando
—
Acc.
damnificandum
—
Voc.
damnificandum
—
Abl.
damnificando
—

Supines

accusative: damnificatum; ablative: damnificatu

Examples

No examples found.