abnuo, abnuere, abnui, abnuitus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

refuse, decline; deny (guilt); refuse by a sign, shake head; reject; rule out;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1abnuoabnuimus
2abnuisabnuitis
3abnuitabnuunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentabnuere
activeperfectabnuisse
passivepresentabnui

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
abnue
abnuite
future
PersonSingularPlural
2
abnuito
abnuitote
3
abnuito
abnuunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
abnuere
abnuimini
future
PersonSingularPlural
2
abnuitor
—
3
abnuitor
abnuuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
abnuitus
abnuiti
Gen.
abnuiti
abnuitorum
Dat.
abnuito
—
Acc.
abnuitum
abnuitos
Voc.
abnuite
abnuiti
Abl.
abnuito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
abnuita
abnuitae
Gen.
abnuitae
abnuitarum
Dat.
abnuitae
—
Acc.
abnuitam
abnuitas
Voc.
abnuita
abnuitae
Abl.
abnuita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
abnuitum
abnuita
Gen.
abnuiti
abnuitorum
Dat.
abnuito
—
Acc.
abnuitum
abnuita
Voc.
abnuitum
abnuita
Abl.
abnuito
—

Supines

accusative: abnuitum; ablative: abnuitu