convitior, convitiari, convitiatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Stelten (Ecclesiastical Latin)
Age:
Medieval

revile, reproach; insult;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1convitiorconvitiamur
2convitiarisconvitiamini
3convitiaturconvitiantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentconvitiari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
convitiare
convitiamini
future
PersonSingularPlural
2
convitiator
—
3
convitiator
convitiantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
convitiatus
convitiati
Gen.
convitiati
convitiatorum
Dat.
convitiato
—
Acc.
convitiatum
convitiatos
Voc.
convitiate
convitiati
Abl.
convitiato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
convitiata
convitiatae
Gen.
convitiatae
convitiatarum
Dat.
convitiatae
—
Acc.
convitiatam
convitiatas
Voc.
convitiata
convitiatae
Abl.
convitiata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
convitiatum
convitiata
Gen.
convitiati
convitiatorum
Dat.
convitiato
—
Acc.
convitiatum
convitiata
Voc.
convitiatum
convitiata
Abl.
convitiato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
convitiandus
—
Gen.
convitiandi
—
Dat.
convitiando
—
Acc.
convitiandum
—
Voc.
convitiande
—
Abl.
convitiando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
convitianda
—
Gen.
convitiandae
—
Dat.
convitiandae
—
Acc.
convitiandam
—
Voc.
convitianda
—
Abl.
convitianda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
convitiandum
—
Gen.
convitiandi
—
Dat.
convitiando
—
Acc.
convitiandum
—
Voc.
convitiandum
—
Abl.
convitiando
—

Supines

accusative: convitiatum; ablative: convitiatu

Examples

No examples found.