contestor, contestari, contestatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)
Field:
Government

call to witness; appeal to the gods that (w/ut); join issue (w/litis);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1contestorcontestamur
2contestariscontestamini
3contestaturcontestantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentcontestari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
contestare
contestamini
future
PersonSingularPlural
2
contestator
—
3
contestator
contestantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
contestatus
contestati
Gen.
contestati
contestatorum
Dat.
contestato
—
Acc.
contestatum
contestatos
Voc.
contestate
contestati
Abl.
contestato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
contestata
contestatae
Gen.
contestatae
contestatarum
Dat.
contestatae
—
Acc.
contestatam
contestatas
Voc.
contestata
contestatae
Abl.
contestata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
contestatum
contestata
Gen.
contestati
contestatorum
Dat.
contestato
—
Acc.
contestatum
contestata
Voc.
contestatum
contestata
Abl.
contestato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
contestandus
—
Gen.
contestandi
—
Dat.
contestando
—
Acc.
contestandum
—
Voc.
contestande
—
Abl.
contestando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
contestanda
—
Gen.
contestandae
—
Dat.
contestandae
—
Acc.
contestandam
—
Voc.
contestanda
—
Abl.
contestanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
contestandum
—
Gen.
contestandi
—
Dat.
contestando
—
Acc.
contestandum
—
Voc.
contestandum
—
Abl.
contestando
—

Supines

accusative: contestatum; ablative: contestatu

Examples

No examples found.