consto, constare, constiti, constatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

agree/correspond/fit, be correct; be dependent/based upon; exist/continue/last;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1constoconstamus
2constasconstatis
3constatconstant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconstare
activeperfectconstitisse
passivepresentconstari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
consta
constate
future
PersonSingularPlural
2
constato
constatote
3
constato
constanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
constare
constamini
future
PersonSingularPlural
2
constator
—
3
constator
constantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
constatus
constati
Gen.
constati
constatorum
Dat.
constato
—
Acc.
constatum
constatos
Voc.
constate
constati
Abl.
constato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
constata
constatae
Gen.
constatae
constatarum
Dat.
constatae
—
Acc.
constatam
constatas
Voc.
constata
constatae
Abl.
constata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
constatum
constata
Gen.
constati
constatorum
Dat.
constato
—
Acc.
constatum
constata
Voc.
constatum
constata
Abl.
constato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
constandus
—
Gen.
constandi
—
Dat.
constando
—
Acc.
constandum
—
Voc.
constande
—
Abl.
constando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
constanda
—
Gen.
constandae
—
Dat.
constandae
—
Acc.
constandam
—
Voc.
constanda
—
Abl.
constanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
constandum
—
Gen.
constandi
—
Dat.
constando
—
Acc.
constandum
—
Voc.
constandum
—
Abl.
constando
—

Supines

accusative: constatum; ablative: constatu

Examples

No examples found.