Skip to content

consono

consono, consonare, consonui, -

Verb · 1st conjugation

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

sound/utter/make noise together, harmonize; resound/re-echo; agree;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1consonoconsonamus
2consonasconsonatis
3consonatconsonant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconsonare
activeperfectconsonuisse
passivepresentconsonari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
consona
consonate
future
PersonSingularPlural
2
consonato
consonatote
3
consonato
consonanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
consonare
consonamini
future
PersonSingularPlural
2
consonator
—
3
consonator
consonantor

Participles

Present Active Participle

neuter

CaseSingularPlural
Nom.—
consonantia
Acc.
consonans
consonantia
Voc.—
consonantia

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
consonandus
—
Gen.
consonandi
—
Dat.
consonando
—
Acc.
consonandum
—
Voc.
consonande
—
Abl.
consonando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
consonanda
—
Gen.
consonandae
—
Dat.
consonandae
—
Acc.
consonandam
—
Voc.
consonanda
—
Abl.
consonanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
consonandum
—
Gen.
consonandi
—
Dat.
consonando
—
Acc.
consonandum
—
Voc.
consonandum
—
Abl.
consonando
—

Text excerpts

Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.

No examples found.