consolor, consolari, consolatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

console, (be source of) comfort/solace; soothe; alleviate/allay/assuage (grief);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1consolorconsolamur
2consolarisconsolamini
3consolaturconsolantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentconsolari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
consolare
consolamini
future
PersonSingularPlural
2
consolator
—
3
consolator
consolantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
consolatus
consolati
Gen.
consolati
consolatorum
Dat.
consolato
—
Acc.
consolatum
consolatos
Voc.
consolate
consolati
Abl.
consolato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
consolata
consolatae
Gen.
consolatae
consolatarum
Dat.
consolatae
—
Acc.
consolatam
consolatas
Voc.
consolata
consolatae
Abl.
consolata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
consolatum
consolata
Gen.
consolati
consolatorum
Dat.
consolato
—
Acc.
consolatum
consolata
Voc.
consolatum
consolata
Abl.
consolato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
consolandus
—
Gen.
consolandi
—
Dat.
consolando
—
Acc.
consolandum
—
Voc.
consolande
—
Abl.
consolando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
consolanda
—
Gen.
consolandae
—
Dat.
consolandae
—
Acc.
consolandam
—
Voc.
consolanda
—
Abl.
consolanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
consolandum
—
Gen.
consolandi
—
Dat.
consolando
—
Acc.
consolandum
—
Voc.
consolandum
—
Abl.
consolando
—

Supines

accusative: consolatum; ablative: consolatu