conprecor, conprecari, conprecatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)
Field:
Religion

implore, invoke (gods); supplicate, pray that; pray for; pray to;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1conprecorconprecamur
2conprecarisconprecamini
3conprecaturconprecantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentconprecari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
conprecare
conprecamini
future
PersonSingularPlural
2
conprecator
—
3
conprecator
conprecantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
conprecatus
conprecati
Gen.
conprecati
conprecatorum
Dat.
conprecato
—
Acc.
conprecatum
conprecatos
Voc.
conprecate
conprecati
Abl.
conprecato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
conprecata
conprecatae
Gen.
conprecatae
conprecatarum
Dat.
conprecatae
—
Acc.
conprecatam
conprecatas
Voc.
conprecata
conprecatae
Abl.
conprecata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
conprecatum
conprecata
Gen.
conprecati
conprecatorum
Dat.
conprecato
—
Acc.
conprecatum
conprecata
Voc.
conprecatum
conprecata
Abl.
conprecato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
conprecandus
—
Gen.
conprecandi
—
Dat.
conprecando
—
Acc.
conprecandum
—
Voc.
conprecande
—
Abl.
conprecando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
conprecanda
—
Gen.
conprecandae
—
Dat.
conprecandae
—
Acc.
conprecandam
—
Voc.
conprecanda
—
Abl.
conprecanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
conprecandum
—
Gen.
conprecandi
—
Dat.
conprecando
—
Acc.
conprecandum
—
Voc.
conprecandum
—
Abl.
conprecando
—

Supines

accusative: conprecatum; ablative: conprecatu