conplaco, conplacare, conplacavi, conplacatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

conciliate (greatly), placate; win the sympathy of;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1conplacoconplacamus
2conplacasconplacatis
3conplacatconplacant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconplacare
activeperfectconplacavisse
passivepresentconplacari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
conplaca
conplacate
future
PersonSingularPlural
2
conplacato
conplacatote
3
conplacato
conplacanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
conplacare
conplacamini
future
PersonSingularPlural
2
conplacator
—
3
conplacator
conplacantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
conplacatus
conplacati
Gen.
conplacati
conplacatorum
Dat.
conplacato
—
Acc.
conplacatum
conplacatos
Voc.
conplacate
conplacati
Abl.
conplacato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
conplacata
conplacatae
Gen.
conplacatae
conplacatarum
Dat.
conplacatae
—
Acc.
conplacatam
conplacatas
Voc.
conplacata
conplacatae
Abl.
conplacata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
conplacatum
conplacata
Gen.
conplacati
conplacatorum
Dat.
conplacato
—
Acc.
conplacatum
conplacata
Voc.
conplacatum
conplacata
Abl.
conplacato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
conplacandus
—
Gen.
conplacandi
—
Dat.
conplacando
—
Acc.
conplacandum
—
Voc.
conplacande
—
Abl.
conplacando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
conplacanda
—
Gen.
conplacandae
—
Dat.
conplacandae
—
Acc.
conplacandam
—
Voc.
conplacanda
—
Abl.
conplacanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
conplacandum
—
Gen.
conplacandi
—
Dat.
conplacando
—
Acc.
conplacandum
—
Voc.
conplacandum
—
Abl.
conplacando
—

Supines

accusative: conplacatum; ablative: conplacatu

Examples

No examples found.