conlutito, conlutitare, conlutitavi, conlutitatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late

soil/defile greatly/thoroughly;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1conlutitoconlutitamus
2conlutitasconlutitatis
3conlutitatconlutitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconlutitare
activeperfectconlutitavisse
passivepresentconlutitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
conlutita
conlutitate
future
PersonSingularPlural
2
conlutitato
conlutitatote
3
conlutitato
conlutitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
conlutitare
conlutitamini
future
PersonSingularPlural
2
conlutitator
—
3
conlutitator
conlutitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
conlutitatus
conlutitati
Gen.
conlutitati
conlutitatorum
Dat.
conlutitato
—
Acc.
conlutitatum
conlutitatos
Voc.
conlutitate
conlutitati
Abl.
conlutitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
conlutitata
conlutitatae
Gen.
conlutitatae
conlutitatarum
Dat.
conlutitatae
—
Acc.
conlutitatam
conlutitatas
Voc.
conlutitata
conlutitatae
Abl.
conlutitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
conlutitatum
conlutitata
Gen.
conlutitati
conlutitatorum
Dat.
conlutitato
—
Acc.
conlutitatum
conlutitata
Voc.
conlutitatum
conlutitata
Abl.
conlutitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
conlutitandus
—
Gen.
conlutitandi
—
Dat.
conlutitando
—
Acc.
conlutitandum
—
Voc.
conlutitande
—
Abl.
conlutitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
conlutitanda
—
Gen.
conlutitandae
—
Dat.
conlutitandae
—
Acc.
conlutitandam
—
Voc.
conlutitanda
—
Abl.
conlutitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
conlutitandum
—
Gen.
conlutitandi
—
Dat.
conlutitando
—
Acc.
conlutitandum
—
Voc.
conlutitandum
—
Abl.
conlutitando
—

Supines

accusative: conlutitatum; ablative: conlutitatu

Examples

No examples found.