conlaudator
conlaudator, conlaudatoris
Masculine · Noun · 3rd declension
- Frequency:
- Very Rare
- Dictionary:
- Lewis & Short
- Age:
- Late
one who praises highly/warmly;
Inflections
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | conlaudator | conlaudatores |
| Gen. | conlaudatoris | conlaudatorum, conlaudatorium |
| Dat. | conlaudatori | conlaudatoribus |
| Acc. | conlaudatorem | conlaudatores |
| Voc. | conlaudator | conlaudatores |
| Abl. | conlaudatore | conlaudatoribus |
Text excerpts
Matching passages for this spelling. Other inflected forms of the same lemma may appear elsewhere; excerpts are not translations.
- T
Poenulus
Titus Maccius Plautus
"...istuc aliis videatur, quam uti tu te, soror, conlaudes. ANT. Spero equidem. AD. Et pol ego, quom, ingeniis..." - T
Trinummus
Titus Maccius Plautus
"...mores maiorum laudant, eosdem lutitant quos conlaudant. hisce ego de artibus gratiam facio, ne colas neve imbuas ingenium..." 
Liber Sextus
Publius Papinius Statius from THEBAID
"...Thessala uictrix ridet anhelantes audito carmine bigas. conlaudant Danai ~sed non tibi molle tuenti, Hippomedon~ maiorque manus speratur..."
