conjubeo, conjubere, -, -:

Verb · 2nd conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late
Field:
Government

command together;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1conjubeoconjubemus
2conjubesconjubetis
3conjubetconjubent

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconjubere
passivepresentconjuberi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
conjube
conjubete
future
PersonSingularPlural
2
conjubeto
conjubetote
3
conjubeto
conjubento

passive

present
PersonSingularPlural
2
conjubere
conjubemini
future
PersonSingularPlural
2
conjubetor
—
3
conjubetor
conjubentor

Participles

Present Active Participle

neuter

CaseSingularPlural
Nom.—
conjubentia
Acc.
conjubens
conjubentia
Voc.—
conjubentia

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
conjubendus
—
Gen.
conjubendi
—
Dat.
conjubendo
—
Acc.
conjubendum
—
Voc.
conjubende
—
Abl.
conjubendo
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
conjubenda
—
Gen.
conjubendae
—
Dat.
conjubendae
—
Acc.
conjubendam
—
Voc.
conjubenda
—
Abl.
conjubenda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
conjubendum
—
Gen.
conjubendi
—
Dat.
conjubendo
—
Acc.
conjubendum
—
Voc.
conjubendum
—
Abl.
conjubendo
—

Examples

No examples found.