confugio, confugere, confugi, confugitus:

Verb · 3rd conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

flee (for refuge/safety/protection); take refuge; have recourse/appeal to;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1confugioconfugimus
2confugisconfugitis
3confugitconfugiunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconfugere
activeperfectconfugisse
passivepresentconfugi

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
confuge
confugite
future
PersonSingularPlural
2
confugito
confugitote
3
confugito
confugunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
confugere
confugimini
future
PersonSingularPlural
2
confugitor
—
3
confugitor
confuguntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
confugitus
confugiti
Gen.
confugiti
confugitorum
Dat.
confugito
—
Acc.
confugitum
confugitos
Voc.
confugite
confugiti
Abl.
confugito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
confugita
confugitae
Gen.
confugitae
confugitarum
Dat.
confugitae
—
Acc.
confugitam
confugitas
Voc.
confugita
confugitae
Abl.
confugita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
confugitum
confugita
Gen.
confugiti
confugitorum
Dat.
confugito
—
Acc.
confugitum
confugita
Voc.
confugitum
confugita
Abl.
confugito
—

Supines

accusative: confugitum; ablative: confugitu