confronto, confrontare, confrontavi, confrontatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Stelten (Ecclesiastical Latin)
Age:
Later

confront;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1confrontoconfrontamus
2confrontasconfrontatis
3confrontatconfrontant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconfrontare
activeperfectconfrontavisse
passivepresentconfrontari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
confronta
confrontate
future
PersonSingularPlural
2
confrontato
confrontatote
3
confrontato
confrontanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
confrontare
confrontamini
future
PersonSingularPlural
2
confrontator
—
3
confrontator
confrontantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
confrontatus
confrontati
Gen.
confrontati
confrontatorum
Dat.
confrontato
—
Acc.
confrontatum
confrontatos
Voc.
confrontate
confrontati
Abl.
confrontato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
confrontata
confrontatae
Gen.
confrontatae
confrontatarum
Dat.
confrontatae
—
Acc.
confrontatam
confrontatas
Voc.
confrontata
confrontatae
Abl.
confrontata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
confrontatum
confrontata
Gen.
confrontati
confrontatorum
Dat.
confrontato
—
Acc.
confrontatum
confrontata
Voc.
confrontatum
confrontata
Abl.
confrontato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
confrontandus
—
Gen.
confrontandi
—
Dat.
confrontando
—
Acc.
confrontandum
—
Voc.
confrontande
—
Abl.
confrontando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
confrontanda
—
Gen.
confrontandae
—
Dat.
confrontandae
—
Acc.
confrontandam
—
Voc.
confrontanda
—
Abl.
confrontanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
confrontandum
—
Gen.
confrontandi
—
Dat.
confrontando
—
Acc.
confrontandum
—
Voc.
confrontandum
—
Abl.
confrontando
—

Supines

accusative: confrontatum; ablative: confrontatu

Examples

No examples found.