confirmo, confirmare, confirmavi, confirmatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

strengthen, develop, build up (w/troops); make secure/firm; reassure; secure;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1confirmoconfirmamus
2confirmasconfirmatis
3confirmatconfirmant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconfirmare
activeperfectconfirmavisse
passivepresentconfirmari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
confirma
confirmate
future
PersonSingularPlural
2
confirmato
confirmatote
3
confirmato
confirmanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
confirmare
confirmamini
future
PersonSingularPlural
2
confirmator
—
3
confirmator
confirmantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
confirmatus
confirmati
Gen.
confirmati
confirmatorum
Dat.
confirmato
—
Acc.
confirmatum
confirmatos
Voc.
confirmate
confirmati
Abl.
confirmato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
confirmata
confirmatae
Gen.
confirmatae
confirmatarum
Dat.
confirmatae
—
Acc.
confirmatam
confirmatas
Voc.
confirmata
confirmatae
Abl.
confirmata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
confirmatum
confirmata
Gen.
confirmati
confirmatorum
Dat.
confirmato
—
Acc.
confirmatum
confirmata
Voc.
confirmatum
confirmata
Abl.
confirmato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
confirmandus
—
Gen.
confirmandi
—
Dat.
confirmando
—
Acc.
confirmandum
—
Voc.
confirmande
—
Abl.
confirmando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
confirmanda
—
Gen.
confirmandae
—
Dat.
confirmandae
—
Acc.
confirmandam
—
Voc.
confirmanda
—
Abl.
confirmanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
confirmandum
—
Gen.
confirmandi
—
Dat.
confirmando
—
Acc.
confirmandum
—
Voc.
confirmandum
—
Abl.
confirmando
—

Supines

accusative: confirmatum; ablative: confirmatu