concomitor, concomitari, concomitatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late

attend, accompany, escort;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1concomitorconcomitamur
2concomitarisconcomitamini
3concomitaturconcomitantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentconcomitari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
concomitare
concomitamini
future
PersonSingularPlural
2
concomitator
—
3
concomitator
concomitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
concomitatus
concomitati
Gen.
concomitati
concomitatorum
Dat.
concomitato
—
Acc.
concomitatum
concomitatos
Voc.
concomitate
concomitati
Abl.
concomitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
concomitata
concomitatae
Gen.
concomitatae
concomitatarum
Dat.
concomitatae
—
Acc.
concomitatam
concomitatas
Voc.
concomitata
concomitatae
Abl.
concomitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
concomitatum
concomitata
Gen.
concomitati
concomitatorum
Dat.
concomitato
—
Acc.
concomitatum
concomitata
Voc.
concomitatum
concomitata
Abl.
concomitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
concomitandus
—
Gen.
concomitandi
—
Dat.
concomitando
—
Acc.
concomitandum
—
Voc.
concomitande
—
Abl.
concomitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
concomitanda
—
Gen.
concomitandae
—
Dat.
concomitandae
—
Acc.
concomitandam
—
Voc.
concomitanda
—
Abl.
concomitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
concomitandum
—
Gen.
concomitandi
—
Dat.
concomitando
—
Acc.
concomitandum
—
Voc.
concomitandum
—
Abl.
concomitando
—

Supines

accusative: concomitatum; ablative: concomitatu

Examples

No examples found.