concito, concitare, concitavi, concitatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

stir up, disturb; discharge/hurl (missile); flow rapidly/strong current; rush;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1concitoconcitamus
2concitasconcitatis
3concitatconcitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconcitare
activeperfectconcitavisse
passivepresentconcitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
concita
concitate
future
PersonSingularPlural
2
concitato
concitatote
3
concitato
concitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
concitare
concitamini
future
PersonSingularPlural
2
concitator
—
3
concitator
concitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
concitatus
concitati
Gen.
concitati
concitatorum
Dat.
concitato
—
Acc.
concitatum
concitatos
Voc.
concitate
concitati
Abl.
concitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
concitata
concitatae
Gen.
concitatae
concitatarum
Dat.
concitatae
—
Acc.
concitatam
concitatas
Voc.
concitata
concitatae
Abl.
concitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
concitatum
concitata
Gen.
concitati
concitatorum
Dat.
concitato
—
Acc.
concitatum
concitata
Voc.
concitatum
concitata
Abl.
concitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
concitandus
—
Gen.
concitandi
—
Dat.
concitando
—
Acc.
concitandum
—
Voc.
concitande
—
Abl.
concitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
concitanda
—
Gen.
concitandae
—
Dat.
concitandae
—
Acc.
concitandam
—
Voc.
concitanda
—
Abl.
concitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
concitandum
—
Gen.
concitandi
—
Dat.
concitando
—
Acc.
concitandum
—
Voc.
concitandum
—
Abl.
concitando
—

Supines

accusative: concitatum; ablative: concitatu