concerto, concertare, concertavi, concertatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st

Frequency:
Common
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

fight, engage in a contest, vie with; dispute, debate (zealously); argue over;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1concertoconcertamus
2concertasconcertatis
3concertatconcertant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentconcertare
activeperfectconcertavisse
passivepresentconcertari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
concerta
concertate
future
PersonSingularPlural
2
concertato
concertatote
3
concertato
concertanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
concertare
concertamini
future
PersonSingularPlural
2
concertator
—
3
concertator
concertantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
concertatus
concertati
Gen.
concertati
concertatorum
Dat.
concertato
—
Acc.
concertatum
concertatos
Voc.
concertate
concertati
Abl.
concertato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
concertata
concertatae
Gen.
concertatae
concertatarum
Dat.
concertatae
—
Acc.
concertatam
concertatas
Voc.
concertata
concertatae
Abl.
concertata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
concertatum
concertata
Gen.
concertati
concertatorum
Dat.
concertato
—
Acc.
concertatum
concertata
Voc.
concertatum
concertata
Abl.
concertato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
concertandus
—
Gen.
concertandi
—
Dat.
concertando
—
Acc.
concertandum
—
Voc.
concertande
—
Abl.
concertando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
concertanda
—
Gen.
concertandae
—
Dat.
concertandae
—
Acc.
concertandam
—
Voc.
concertanda
—
Abl.
concertanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
concertandum
—
Gen.
concertandi
—
Dat.
concertando
—
Acc.
concertandum
—
Voc.
concertandum
—
Abl.
concertando
—

Supines

accusative: concertatum; ablative: concertatu

Examples

No examples found.