compugno, compugnare, compugnavi, compugnatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

fight together/with; struggle together (in argument);

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1compugnocompugnamus
2compugnascompugnatis
3compugnatcompugnant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcompugnare
activeperfectcompugnavisse
passivepresentcompugnari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
compugna
compugnate
future
PersonSingularPlural
2
compugnato
compugnatote
3
compugnato
compugnanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
compugnare
compugnamini
future
PersonSingularPlural
2
compugnator
—
3
compugnator
compugnantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
compugnatus
compugnati
Gen.
compugnati
compugnatorum
Dat.
compugnato
—
Acc.
compugnatum
compugnatos
Voc.
compugnate
compugnati
Abl.
compugnato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
compugnata
compugnatae
Gen.
compugnatae
compugnatarum
Dat.
compugnatae
—
Acc.
compugnatam
compugnatas
Voc.
compugnata
compugnatae
Abl.
compugnata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
compugnatum
compugnata
Gen.
compugnati
compugnatorum
Dat.
compugnato
—
Acc.
compugnatum
compugnata
Voc.
compugnatum
compugnata
Abl.
compugnato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
compugnandus
—
Gen.
compugnandi
—
Dat.
compugnando
—
Acc.
compugnandum
—
Voc.
compugnande
—
Abl.
compugnando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
compugnanda
—
Gen.
compugnandae
—
Dat.
compugnandae
—
Acc.
compugnandam
—
Voc.
compugnanda
—
Abl.
compugnanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
compugnandum
—
Gen.
compugnandi
—
Dat.
compugnando
—
Acc.
compugnandum
—
Voc.
compugnandum
—
Abl.
compugnando
—

Supines

accusative: compugnatum; ablative: compugnatu

Examples

No examples found.