communico, communicare, communicavi, communicatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

share; share/divide with/out; receive/take a share of; receive; join with;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1communicocommunicamus
2communicascommunicatis
3communicatcommunicant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcommunicare
activeperfectcommunicavisse
passivepresentcommunicari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
communica
communicate
future
PersonSingularPlural
2
communicato
communicatote
3
communicato
communicanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
communicare
communicamini
future
PersonSingularPlural
2
communicator
—
3
communicator
communicantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
communicatus
communicati
Gen.
communicati
communicatorum
Dat.
communicato
—
Acc.
communicatum
communicatos
Voc.
communicate
communicati
Abl.
communicato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
communicata
communicatae
Gen.
communicatae
communicatarum
Dat.
communicatae
—
Acc.
communicatam
communicatas
Voc.
communicata
communicatae
Abl.
communicata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
communicatum
communicata
Gen.
communicati
communicatorum
Dat.
communicato
—
Acc.
communicatum
communicata
Voc.
communicatum
communicata
Abl.
communicato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
communicandus
—
Gen.
communicandi
—
Dat.
communicando
—
Acc.
communicandum
—
Voc.
communicande
—
Abl.
communicando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
communicanda
—
Gen.
communicandae
—
Dat.
communicandae
—
Acc.
communicandam
—
Voc.
communicanda
—
Abl.
communicanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
communicandum
—
Gen.
communicandi
—
Dat.
communicando
—
Acc.
communicandum
—
Voc.
communicandum
—
Abl.
communicando
—

Supines

accusative: communicatum; ablative: communicatu