commoto, commotare, commotavi, commotatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Lesser
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late

move very violently; agitate;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1commotocommotamus
2commotascommotatis
3commotatcommotant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcommotare
activeperfectcommotavisse
passivepresentcommotari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
commota
commotate
future
PersonSingularPlural
2
commotato
commotatote
3
commotato
commotanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
commotare
commotamini
future
PersonSingularPlural
2
commotator
—
3
commotator
commotantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
commotatus
commotati
Gen.
commotati
commotatorum
Dat.
commotato
—
Acc.
commotatum
commotatos
Voc.
commotate
commotati
Abl.
commotato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
commotata
commotatae
Gen.
commotatae
commotatarum
Dat.
commotatae
—
Acc.
commotatam
commotatas
Voc.
commotata
commotatae
Abl.
commotata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
commotatum
commotata
Gen.
commotati
commotatorum
Dat.
commotato
—
Acc.
commotatum
commotata
Voc.
commotatum
commotata
Abl.
commotato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
commotandus
—
Gen.
commotandi
—
Dat.
commotando
—
Acc.
commotandum
—
Voc.
commotande
—
Abl.
commotando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
commotanda
—
Gen.
commotandae
—
Dat.
commotandae
—
Acc.
commotandam
—
Voc.
commotanda
—
Abl.
commotanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
commotandum
—
Gen.
commotandi
—
Dat.
commotando
—
Acc.
commotandum
—
Voc.
commotandum
—
Abl.
commotando
—

Supines

accusative: commotatum; ablative: commotatu