cohabito, cohabitare, cohabitavi, cohabitatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Intransitive

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late

dwell/live together;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1cohabitocohabitamus
2cohabitascohabitatis
3cohabitatcohabitant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcohabitare
activeperfectcohabitavisse
passivepresentcohabitari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
cohabita
cohabitate
future
PersonSingularPlural
2
cohabitato
cohabitatote
3
cohabitato
cohabitanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
cohabitare
cohabitamini
future
PersonSingularPlural
2
cohabitator
—
3
cohabitator
cohabitantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
cohabitatus
cohabitati
Gen.
cohabitati
cohabitatorum
Dat.
cohabitato
—
Acc.
cohabitatum
cohabitatos
Voc.
cohabitate
cohabitati
Abl.
cohabitato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
cohabitata
cohabitatae
Gen.
cohabitatae
cohabitatarum
Dat.
cohabitatae
—
Acc.
cohabitatam
cohabitatas
Voc.
cohabitata
cohabitatae
Abl.
cohabitata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
cohabitatum
cohabitata
Gen.
cohabitati
cohabitatorum
Dat.
cohabitato
—
Acc.
cohabitatum
cohabitata
Voc.
cohabitatum
cohabitata
Abl.
cohabitato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
cohabitandus
—
Gen.
cohabitandi
—
Dat.
cohabitando
—
Acc.
cohabitandum
—
Voc.
cohabitande
—
Abl.
cohabitando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
cohabitanda
—
Gen.
cohabitandae
—
Dat.
cohabitandae
—
Acc.
cohabitandam
—
Voc.
cohabitanda
—
Abl.
cohabitanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
cohabitandum
—
Gen.
cohabitandi
—
Dat.
cohabitando
—
Acc.
cohabitandum
—
Voc.
cohabitandum
—
Abl.
cohabitando
—

Supines

accusative: cohabitatum; ablative: cohabitatu

Examples

No examples found.