cognominor, cognominari, cognominatus sum:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Deponent

Frequency:
Uncommon
Dictionary:
Stelten (Ecclesiastical Latin)
Age:
Medieval

be named/surnamed/called;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1cognominorcognominamur
2cognominariscognominamini
3cognominaturcognominantur

Infinitives

VoiceTenseForms
passivepresentcognominari

Imperatives

passive

present
PersonSingularPlural
2
cognominare
cognominamini
future
PersonSingularPlural
2
cognominator
—
3
cognominator
cognominantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
cognominatus
cognominati
Gen.
cognominati
cognominatorum
Dat.
cognominato
—
Acc.
cognominatum
cognominatos
Voc.
cognominate
cognominati
Abl.
cognominato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
cognominata
cognominatae
Gen.
cognominatae
cognominatarum
Dat.
cognominatae
—
Acc.
cognominatam
cognominatas
Voc.
cognominata
cognominatae
Abl.
cognominata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
cognominatum
cognominata
Gen.
cognominati
cognominatorum
Dat.
cognominato
—
Acc.
cognominatum
cognominata
Voc.
cognominatum
cognominata
Abl.
cognominato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
cognominandus
—
Gen.
cognominandi
—
Dat.
cognominando
—
Acc.
cognominandum
—
Voc.
cognominande
—
Abl.
cognominando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
cognominanda
—
Gen.
cognominandae
—
Dat.
cognominandae
—
Acc.
cognominandam
—
Voc.
cognominanda
—
Abl.
cognominanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
cognominandum
—
Gen.
cognominandi
—
Dat.
cognominando
—
Acc.
cognominandum
—
Voc.
cognominandum
—
Abl.
cognominando
—

Supines

accusative: cognominatum; ablative: cognominatu

Examples

No examples found.