coeo, coire, coivi(ii), coitus:

Verb · 6th conjugation · variant: 1st

Frequency:
Very Frequent
Dictionary:
Oxford Latin Dictionary (OLD)

fit together; have sexual intercourse; collect/gather (fluid); meet; rally;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1coeocoimus
2coiscoitis
3coitcoeunt

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcoire
activeperfectcoivisse
passivepresentcoiri

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2—
coite
future
PersonSingularPlural
2
coito
coitote
3
coito
coeunto

passive

present
PersonSingularPlural
2
coiere
coimini
future
PersonSingularPlural
2
coitor
—
3
coitor
coeuntor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
coitus
coiti
Gen.
coiti
coitorum
Dat.
coito
—
Acc.
coitum
coitos
Voc.
coite
coiti
Abl.
coito
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
coita
coitae
Gen.
coitae
coitarum
Dat.
coitae
—
Acc.
coitam
coitas
Voc.
coita
coitae
Abl.
coita
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
coitum
coita
Gen.
coiti
coitorum
Dat.
coito
—
Acc.
coitum
coita
Voc.
coitum
coita
Abl.
coito
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
coeundus
—
Gen.
coeundi
—
Dat.
coeundo
—
Acc.
coeundum
—
Voc.
coeunde
—
Abl.
coeundo
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
coeunda
—
Gen.
coeundae
—
Dat.
coeundae
—
Acc.
coeundam
—
Voc.
coeunda
—
Abl.
coeunda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
coeundum
—
Gen.
coeundi
—
Dat.
coeundo
—
Acc.
coeundum
—
Voc.
coeundum
—
Abl.
coeundo
—

Supines

accusative: coitum; ablative: coitu