coarmo, coarmare, coarmavi, coarmatus:

Verb · 1st conjugation · variant: 1st · Transitive

Frequency:
Very Rare
Dictionary:
Lewis & Short
Age:
Late
Field:
Military

arm/equip together;

Conjugations

Finite Forms

PersonSingularPlural
1coarmocoarmamus
2coarmascoarmatis
3coarmatcoarmant

Infinitives

VoiceTenseForms
activepresentcoarmare
activeperfectcoarmavisse
passivepresentcoarmari

Imperatives

active

present
PersonSingularPlural
2
coarma
coarmate
future
PersonSingularPlural
2
coarmato
coarmatote
3
coarmato
coarmanto

passive

present
PersonSingularPlural
2
coarmare
coarmamini
future
PersonSingularPlural
2
coarmator
—
3
coarmator
coarmantor

Participles

Perfect Passive Participle

masculine

CaseSingularPlural
Nom.
coarmatus
coarmati
Gen.
coarmati
coarmatorum
Dat.
coarmato
—
Acc.
coarmatum
coarmatos
Voc.
coarmate
coarmati
Abl.
coarmato
—

feminine

CaseSingularPlural
Nom.
coarmata
coarmatae
Gen.
coarmatae
coarmatarum
Dat.
coarmatae
—
Acc.
coarmatam
coarmatas
Voc.
coarmata
coarmatae
Abl.
coarmata
—

neuter

CaseSingularPlural
Nom.
coarmatum
coarmata
Gen.
coarmati
coarmatorum
Dat.
coarmato
—
Acc.
coarmatum
coarmata
Voc.
coarmatum
coarmata
Abl.
coarmato
—

Gerundive

masculine
CaseSingularPlural
Nom.
coarmandus
—
Gen.
coarmandi
—
Dat.
coarmando
—
Acc.
coarmandum
—
Voc.
coarmande
—
Abl.
coarmando
—
feminine
CaseSingularPlural
Nom.
coarmanda
—
Gen.
coarmandae
—
Dat.
coarmandae
—
Acc.
coarmandam
—
Voc.
coarmanda
—
Abl.
coarmanda
—
neuter
CaseSingularPlural
Nom.
coarmandum
—
Gen.
coarmandi
—
Dat.
coarmando
—
Acc.
coarmandum
—
Voc.
coarmandum
—
Abl.
coarmando
—

Supines

accusative: coarmatum; ablative: coarmatu

Examples

No examples found.